Fotografe Daphne Channa Horn over Turkije

Daphne in IstanbulFotografe Daphne Channa Horn vertrok op stel en sprong naar Turkije om verslag te doen vanuit Istanbul. Haar foto’s gaan momenteel de hele wereld rond, net als haar tweets en Facebookupdates. Ik interviewde haar via Facebook over haar Waanzinnige Plan en over hoe je haar kunt ondersteunen door geld te doneren.

Marcel: ‘Daphne, wat bezielde je?’

Daphne: ‘Ik zag vrijdag 31 mei via Facebook allemaal foto’s uit het Gezi Park die me verontrusten. Een beeld van persbureau Reuters sprak alle talen in mijn hoofd aan en ik deelde de foto met mijn netwerk op Facebook.  Een foto van een dame in een rode jurk die pepperspray vol in haar gezicht kreeg. Ze stond erbij alsof ze in flanerende pose werd overvallen, haar jurk waaide op en haar hoofd wende zich galant af en haar haren wapperden. Een wereld van een beeld.’

daphnechannahorn-istanbul (33 of 55)‘Daarna was het alsof een lampje aan ging, ik begon eigenlijk meteen te denken over vertrekken naar Istanbul. Dat proces gaat heel snel en ik ben mogelijkheden gaan bekijken en video’s bekeken en research gedaan. De Turkse pers meed het onderwerp en op de Turkse CNN werden natuur docu’s uitgezonden over pinguïns.’

‘De dag erna, Zaterdag middag vond de #Instawalk020 plaats – met een groep van 40 bekende en onbekende mobiele fotografen over de NDSM werf wandelen. Ik vertelde een vriendin in de auto ernaartoe over wat er aan de hand was in Istanbul en ze gaf me aan om me te willen helpen en bood aan het eind van de wandeling aan een ticket te willen betalen. Ik was overdonderd en ontroerd voor deze kans die ze me met zoveel liefde wilde bieden. Heb er een nachtje over geslapen en aanvaard, met moeite.’

daphnechannahorn-istanbul (34 of 55)Marcel: ‘Heb je je nog kunnen voorbereiden?’

Daphne: ‘Zondagavond  heb ik een enkele reis geboekt voor de enige vlucht op maandag waar nog plek was. Ik had geluk. De voorbereiding was kort: Een kamer geboekt via Airbnb bij Fatma en haar dochter in de buurt van het plein met goed internet., Dochter Elvan is journaliste in Japan en bood me meteen al haar netwerk aan en contacten. Toen wist ik dat ik goed zat.’

‘Ik heb maandag mijn kat, Neelix, ondergebracht bij een lieve vriendin. Met de mededeling ik ben zeker 7 tot 10 dagen weg. Heb een stofmasker 3M mee genomen en alle techniek verzameld,  2 camerabodies, 5 lenzen en 1 flitser en veel batterijen ook een extra voor mijn telefoon via een vriend. Mijn laptop een extra harde schijf, zonnebrand, 1 paar schoenen en wat kleding. Paspoort en heb euro’s gepind.’

‘Ik heb pas laat mijn familie ingelicht, eerst mijn zus daarna mijn moeder, die nog 3 keer me probeerde overtuigen niet te gaan. Mijn vrienden mail gestuurd waar ik verbleef met adres.’

daphnechannahorn-istanbul (37 of 55)Marcel: In hoeverre had je zien aankomen wat er ging gebeuren?

‘Ja dat is moeilijk. Maar laat ik zeggen ik heb een neus voor nieuws. Mijn buik voelde iets. Ik voelde dat dit niet iets kleins was en ergerde me aan het NOS journaal die het afdeed als een soort occupy beweging en zeker geen Turkish spring – Turkse lente. Ik dacht die zitten er goed naast met hun berichtgeving. Turkije is een bijzonder land met bijzondere geografische positie t.o.v. Europa en Azië en gelinkt aan Midden Oosten.’

‘Ik heb op 16 mei met de Scherpte Diepte Leesclub op het symposium “Power! Photos! Freedom! in Antwerpen, gesproken met Dr. Lina Khatib, (Co-founder, Programma over Arab Reform,Stanford University en tevens auteur van  “The Visual Rush of the Arab Spring). Zij gaf een lezing in het FoMu Antwerpen en zij gaf aan het is nog niet voorbij in de regio. Ik geloofde haar en ze had gelijk. Ze raakte me met haar gedrevenheid en activistische power. En ik denk dat deze ontmoeting mede het lampje, ik moet gaan,  heeft aangezet.’

daphnechannahorn-istanbul (26 of 55)Marcel: Wat was je grootste angst toen je vertrok?

Daphne: ‘Onveiligheid en gewond te raken of erger. Ik weet als ik ga ik ook echt ervoor ga. Dus dan sta ik ertussen met mijn neus erop. Dan ben je kwetsbaar alleen met camera.’

Marcel: ‘Wat hoop je te bereiken met je foto’s en je berichten vanuit Istanbul?’

Daphne: ‘Hulp bieden met de beeldvorming en verspreiding in NL. De kracht van het beeld is intens. Erdogan is elke dag op TV hier in Turkije, en verbied zenders iets over het protest te laten zien. Dat is toch bizar.  Het doel was de mens van dichtbij te laten zien in dit protest. De politie en de bezetters van het park en plein, wat drijft deze saamhorigheid onderzoeken met beeld.

Marcel: ‘In mijn boek pleit ik ervoor om niet naar je gevoelens te luisteren (ik heb geen zin, ik kan het niet, niemand zit op mijn project te wachten) maar bij je doel te blijven. Hoe was dat voor jou? Ik kan mij ook voorstellen dat gevoelens een belangrijke rol spelen in een gevaarlijke situatie.

daphnechannahorn-istanbul (36 of 55)Daphne: ‘Als ik naar mijn gevoelens had geluisterd dan was ik niet gegaan. Ik vond het spannend en was gestrest.

Ken Turkije, maar nog nooit in Istanbul geweest en zeker niet met zoveel Politie geweld in Turkije. Maar mijn onderbuik en hoofd schreeuwden dit is iets,  ze wonnen van de angst.

Marcel: ‘Welke rol speelt Social Media bij jouw project?’

Daphne: ‘Tsja het is echt een project nu. Ik dacht eerder een reportage verder geen grote doelen.  Maar het groeit, elke dag. Meer volgers meer betrokkenheid meer netwerk, soort organisch geheel. Het gebeurd. De rol is natuurlijk groot want sociale media zijn de kanalen waar ik mijn werk deel en jullie meedelen en doneren. Zonder support ben ik een roepende zonder klankbord. Ik krijg veel berichten van steun en vragen: Wat kan ik voor je doen? Dus ik zeg deel, verspreid, je kunt ook helpen met een druk op een knop!’

‘Mijn werk is onder creative commons licentie – non commercial te gebruiken door iedereen. Dus ik verdien niet aan NOS of  Volkskrant fotospecial, geen cent voor radio optredens. Ik moet het hebben van steun van mijn netwerk en betrokkenen.’

Marcel: ‘Doe je alles alleen? Of help je hulp?’

Daphne: ‘Ik heb hulp hier en vanuit overal, goede hulp, slimme hulp en integere hulp. Waar ik intens dankbaar voor ben. Op moment dat mijn flitser stuk ging , hebben velen voor me gezocht naar een oplossing en op die manier word ik gedragen, al klinkt dat vreselijk zweverig. Sociale media en mijn contacten bieden me warmte. Ze reageren, geven echt aan als de grens bereikt is en ik rusten moet.’

‘Er is een donatiepagina voor mij geopend op initiatief van twee goede vriendinnen die vanuit Amsterdam en Dublin meewerken.  Mensen hier willen weten wat er in NL gedacht wordt en zijn blij met alle hulp van buitenaf. Midden in de traangaswolken mocht ik bij een cafe schuilen en uithuilen. Kreeg ik water en citroenen en een lieve lach van mensen. Het is hier heel solidair, met eten en apparatuur en informatie alles ingezet voor elkaar. De medische dienst heeft een helm voor me geregeld en een goed masker. Cafe’s die gesloten blijven voor mensen in nood, zoals de Starbucks op Taksim plein, worden direct afgesloten en zijn meer dan een week bezet.’

1017119_10201287179763505_1564157460_n‘Paar dagen geleden een bekende NLse fotografe ontmoet midden op het plein omdat ik haar camera herkende, we geven elkaar informatie en gisteravond de hele avond als team gewerkt om veiligheidsredenen. Back up is nodig en geeft rust in onrustige omgeving. Ik voel de betrokkenheid en gisteren was ik 8 uur offline omdat ik waakzaam in het park aan het wachten was op de aangekondigde, leegveegactie en 24 uurs ulitimatum. De laatste tweet ging over het gerucht over de arrestaties van journalisten met gasmaskers door de politie.’

‘Dan staat daarna mijn Twitter, Facebook, mailbox, Path in de brand omdat mensen meeleven en bezorgd om me zijn. Ik voel me heel gesteund hier en vanuit NL en ben heel blij met elke, echt elke eurocent die iemand me doneert.’

Marcel: ‘Is je leven veranderd?’

Daphne: ‘Ik denk dat ik dat pas echt kan beantwoorden als ik klaar ben met de reportage en in Amsterdam aan de koffie zit met vrienden.’

De kosten die Daphne momenteel maakt om foto’s te kunnen maken en te rapporteren vanuit Istanbul, worden volledig betaald uit donaties. Wil je ook bijdragen? Graag!

Klik hier om te doneren.

 

WAT NOU ALS JIJ DE WERELD VERANDERT?

WAT NOU ALS JIJ DE WERELD KON VERANDEREN?

Jim HensonJe leest de krant en je wordt boos of verdrietig over wat je leest. Bejaarden worden door bezuinigingen gedwongen op 100-jarige leeftijd weer op zichzelf te gaan wonen. Asielzoekers worden – in afwachting van de behandeling van hun aanvraag – op inhumane wijze opgesloten in cellen. Je favoriete museum/theater/bibliotheek/instelling wordt bedreigd met sluiting omdat er geen geld meer voor is.

Ken je dat?

Je vindt dat de regering daar iets aan moet doen. Of iemand anders. Je wilt protesteren, je tekent een petitie, je deelt een protest op Facebook. Je overweegt de krant niet meer te lezen of te om emigreren naar een ander land, waar nog wél in mogelijkheden wordt gedacht.

Maar wat nou als jij de wereld kon veranderen? Wat nou als jij degene bent die met een Waanzinnig Plan komt in plaats van iemand anders, in plaats van af te wachten?

Ik sprak twee mensen die bezig zijn jonge asielzoekers een doel in het leven te geven, ze te integreren in een community van mensen die over ze waakt en ze zo nodig een handje helpt. Er is iemand die probeert een onderdak te vinden voor de boeken die vernietigd dreigen te worden door de sluiting van de bibliotheek van Het Tropenmuseum. Ik ken een fotografe die live verslag uitbrengt vanaf het Taksimplein in Turkije omdat ze wil dat de wereld weet wat daar gebeurd. (En die jouw steun in de vorm van een donatie goed kan gebruiken!)

Geen idee of ze het gaat lukken of niet, maar deze mensen zijn op een serieuze manier bezig om de wereld te veranderen. Niet door te protesteren of te roepen dat het niet zou moeten mogen, maar door met een plan te komen, met mijlpalen en actiepunten. Door een toekomst te bedenken waar zij blij van worden, in plaats van verdrietig of boos.

In mijn boek ‘Waanzinnige Plannen’ zeg ik: “Onderschat de kracht van frustratie en ongenoegen niet! Onvrede is een fantastische motivator om eens iets anders te proberen. Al die mensen die je vertellen dat boosheid en frustratie nergens toe leiden, hebben maar half gelijk. Als je er niets mee doet, kan ongenoegen je inderdaad opvreten of cynisch maken. Maar als je negatieve energie omzet in daden, kun je de wereld veranderen. Je zult niet de eerste zijn.”

Wat nou als jij de wereld gaat veranderen? Wat nou als jij jouw boosheid of frustratie gebruikt om de wereld een stukje mooier te maken? Wat houdt je tegen? Geen tijd? Geen geld? Jij kan dat niet?

Wat nou als het wél kan? Wat nou als jij dat wel kan? Wat nou het 10 mensen lukt, of 100 of 1.000? Wat zou er dan morgen in de krant staan?