Maak je plannen urgent!

Het kan altijd later nogSerieuze vraag: dacht je dat die mensen die hun Waanzinnige Plannen wel uitvoeren, wél geld en tijd hebben?

Natuurlijk niet. Voor mijn boek ‘Waanzinnige Plannen’ interviewde ik meer dan twintig mensen die hun WP met succes hebben utgevoerd en geen van hen had tijd of geld. Ze hadden ook niet meer zelfvertrouwen dan anderen, waren ook niet slimmer of knapper of charismatischer dan jij en ik. Ook zij hebben gewoon een stemmetje in hun hoofd die hen vertelt dat ‘het niet kan’ en dat ‘zij het niet kunnen,’ net als jij en net als ik.

En toch zijn ze aan hun WP begonnen. En toch hebben ze hun WP afgemaakt.

Hoe komt dat nou? Wat hebben zij gedaan?

Ze hebben hun plan urgent gemaakt. Zij zijn gestopt met denken: ‘het kan later ook nog’.

Terry GIn de laatste Empire Magazine zegt de 73jarige filmregisseur en Monty Pythonster Terry Gilliam: ‘I may still be able to squeak out one or two more [movies] before I’m in my grave.’ Gilliam weet op zijn leeftijd donders goed wat urgentie is en probeert er op de valreep van zijn leven nog een of twee films uit te persen. En Gilliam is geen regisseur waar de studio´s met zakken geld voor in de rij staan, integendeel; hij moet vechten voor iedere dollar en iedere film die hij maakt is meer low budget dat de vorige.

Maar dat interesseert hem niet. Hij moet films maken, hij moet verhalen vertellen.

‘Jij bent één van de meest productieve schrijvers die ik ken,’ zei iemand mij onlangs. ‘Ik wou dat ik daar tijd voor had.’

Wat bleek: hij had meer tijd dan ik! En niet een klein beetje meer tijd ook, heel veel meer tijd zelfs. Maar wat hij niet doet is zijn plannen urgent maken. Hij leeft in de illusie dat hij nog alle tijd heeft.

En jij ook.

Ik heb twee schoolgaande kinderen en een echtgenote die fulltime werkt. Ik werk onder schooltijd, wat effectief neerkomt op 21 uur per week. Daar komen in de avonden nog een paar uurtjes bij, maar dat is het. De dertig uur per week haal ik zelden.

Toch schrijf ik gemiddeld twee tot drie boeken per jaar, geef ik lezingen op scholen en in bibliotheken en kom ik bij de mensen thuis. Ik doe vrijwilligerswerk, ben vader en echtgenoot en lees af en toe een boek of kijk een film.

i am no supermanIk ben geen superman. Wat ik wél ben is gecommitteerd aan een resultaat. En dit is hoe ik dat doe:

  1. Ik maak mijn projecten urgent. Ik geef ze een deadline en maak een planning. Die planning deel ik met anderen.
  2. Ik ruim mijn rotzooi op. Ik zorg dat er fysiek en emotioneel geen obstakels in mijn leven zijn. (hier ga ik verder op in in een volgend blog)
  3. Ik kies welke projecten ik wel doe en welke niet en hou mij daaraan.
  4. Ik focus mij in de tijd die ik heb op de taken die gedaan moeten worden.

Faal ik daar nooit in? Natuurlijk wel! Ik ben een mens. Maar zodra ik een project niet urgent maak, kom ik direct in de problemen. Zodra ik in een onopgelost conflict zit, kan ik niet meer werken. Zodra ik heen en weer ga tussen twee projecten, doe ik ze beiden half.

En dat werkt niet.

Als iets urgent is, dan betekent het hebben van tegenslagen niet dat je stopt, maar dat je je deadline verschuift. Er is geen sprake van dat je stopt! Je past de oorspronkelijke planning aan en gaat door.

Jij kan dat ook. En als je dat niet doet, als je nog steeds roept dat je geen geld hebt, of geen tijd (of wanneer je stiekem denkt: ik kan dat toch niet), bedenk dan eens hoe je leven eruit zou zien als je geen keuze had, als je wel moest.

Omdat je 73 bent, bijvoorbeeld en niet alle tijd van de wereld had.

En als je een schop onder je kont nodig hebt om te beginnen, nodig mij dan eens uit voor een (huiskamer)lezing. Wanneer ik geweest ben, begint ca. 20 – 50% van de aanwezigen de volgende dag aan hun plan.

Want het kan wel. Jij kan dat. Maar dan moet je wel beginnen.