Waarom jij niet gehoord of gezien wordt

Wanneer ik een huiskamerlezing Waanzinnige Plannen geef, probeer ik de namen van de aanwezigen te onthouden. Wanneer iemand een vraag heeft en ik de persoon bij de naam noem, volgt er steevast verbazing, vaak gevolgd door de vraag: ‘hoe weet jij mijn naam?’

Omdat jij je bij binnenkomst aan mij voorgesteld hebt. (Duh)

Opnieuw verbazing. Niet alleen dat ik de naam onthouden heb, maar dat ik überhaupt geluisterd heb toen ze zich voorstelden! Verbaasd dat jezelf voorstellen een functie heeft in plaats van een vluchtige formaliteit is.

Ik ben er eens op gaan letten hoe mensen zich voorstellen. En was beetje geschokt door mijn bevindingen.

De meeste mensen leken namelijk volstrekt niet geïnteresseerd te zijn in dat ik hun naam ook daadwerkelijk verstond. Ze gaven mij een hand – vaak slap, zelden stevig – mompelden of fluisterden hun naam en draaiden hun gezicht en lichaam vaak al weg voordat ze uitgesproken waren. Of zeiden hun naam tegelijkertijd met mij, waardoor we elkaars namen niet verstonden. Voor hun geen probleem – ik was de spreker waarvoor ze kwamen, mijn naam wisten ze al – maar wel voor mij! Ik moest opnieuw om hun naam vragen en soms kwam het er pas bij de derde keer verstaanbaar uit.

We hebben het hier over volwassen mensen, voor alle duidelijkheid.

Het zette mij aan het denken.

Eén van de meest gehoorde klachten van mensen die niet aan hun Waanzinnige Plannen durven beginnen, is dat ze door hun omgeving niet serieus worden genomen. Als er überhaupt al naar ze geluisterd wordt.

Dat verbaast mij niets. Want als je de moeite al niet neemt om ervoor te zorgen dat men je naam verstaat, waarom zouden mensen dan de rest van je verhaal willen horen?

Ik besef dat dit voor de meeste mensen een onbewust proces is. Maar het resultaat van je gedrag is geen toeval. Mensen met een ferme handdruk die zich helder en verstaanbaar voorstellen, hebben meteen de aandacht. Mensen die hun naam mompelen, een slap handje geven en wegduiken krijgen die aandacht zelden. De beslissing of jij die aandacht verdient wordt door de ontvanger in een fractie van een seconde – en ook meestal onbewust – gemaakt.

Als jij wilt dat je wél gehoord wordt, als jij wilt dat er naar jou en je plannen geluisterd wordt, begin dan eens met een goede eerste indruk te maken. Geef een echte hand, kijk de persoon in de ogen, wacht tot de ander zijn of haar naam genoemd heeft (en sla die naam ook daadwerkelijk op in je korte termijn geheugen) en noem daarna helder en duidelijk je eigen naam. Moet je eens kijken wat er dan gebeurt.

Ik beloof je dat je versteld zult staan.

Misschien duik je nog wel vaker weg in gesprekken. Misschien wel op die momenten dat jij je niet gehoord voelt. In plaats van boos te worden op de ander, of gefrustreerd te raken, denk dan eens bij jezelf: laat ik mezelf eigenlijk wel zien? Sta ik hier, kijk ik iemand aan, praat ik om gehoord te worden?

Ik zie je bij de volgende huiskamerlezing. En als jij duidelijk je naam noemt, zal ik hem onthouden.

Deal?

6 thoughts on “Waarom jij niet gehoord of gezien wordt

  1. Leuke blog Marcel.

    Ik moet meteen denken aan een stuk wat ik ergens las waarin iemand beschreef hoe verschrikkelijk hij het vond als hij een “dode vis” aangereikt krijgt.

    Grt Koen

  2. O help, dit is wel heel confronterend voor een verlegen mens zoals ik 🙂 Oef, ik zal er eens op gaan letten! Kan me zo helemaal voorstellen dat ik er snel vandoor ga vóórdat ik mijn wangen rood voel kleuren. Ha, via internet zie je dat lekker niet 😉
    Ik vind het trouwens wel heel erg knap dat je alle namen onthoudt! Mijn hoofd is wat dat betreft precies een zeef.

    • Leuk geschreven stuk wat duidelijk maakt dat een eerste indruk heel belangrijk is. Ik probeer wel altijd een ferme handdruk te geven en mijn voor èn achternaam te zeggen. Maar vaak lijkt daar ook geen aandacht voor. Maar dat is een andere blog 🙂
      En Corine, ik herken het ‘rood’ worden. Ik probeer dat er altijd ‘gewoon’ te laten zijn. Iemand heeft me eens gezegd dat hij het idee had alles bij me kwijt te kunnen omdat ik letterlijk en figuurlijk bleef staan ondanks (of wellicht dankzij) mijn blossen. En als je dat oefent wordt de roodheid minder. Hoewel ik ook wel benieuwd ben naar de trucjes 🙂

Laat een reactie achter op Corine Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *